Koninklijke onderscheiding

marian, henk, kleinMet gebruikmaking van een zeer listige en diep doordachte strategie is het een aantal van mijn goede vrienden samen met mijn echtgenote gelukt om mij op de avond van  19 november 2011 in een mooi pak en met gepoetste schoenen naar de Abdijkerk te sturen. Op zich was dat niet zo'n moeilijk karwei want we vierden die avond daar het feit dat het vijfendertig jaar geleden was dat we in die kerk ons eerste Orgelconcert bij Kaarslicht organiseerden. Niemand minder dan Ben van Oosten concerteerde die avond en mij was permissie gevraagd om er na afloop vanwege die vijfendertig jaar nog een klein feestje tegenaan te gooien. Wat zou een mens daar tegen moeten hebben?

Wat mij niet verteld was dat mijn kinderen en een aantal goede vrienden van buitenaf via de achterdeur naar binnen waren geloodst zodat ik hen niet kon zien en dat aan het slot van het concert locoburgemeester Karsten Klein naar voren werd gedirigeerd om mij te gaan vertellen dat het Hare majesteit behaagd had (zoals dat zo mooi heet) om mij te benoemen tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau.

De rest van de avond verliep als een droom. De superlatieven klaterden tegen de muren op en voor ik het wist stond ik met een enorme medaille op mijn revers een dankwoord te stamelen. De helft van de aanwezigen bleek in het complot te zitten. Iedereen was opgewekt vanwege mijn prachtige onderscheiding maar was vooral blij om het feit dat het embargo nu eindelijk opgeheven was. Marian had het daar behoorlijk moeilijk mee gehad maar bleek toch over het talent te beschikken om maanden lang als het graf te kunnen zwijgen. Zo leer je je vrouw steeds beter kennen.

Hoe dan ook: ik ben met de verleende onderscheiding erg in mijn nopjes en zie het als een bevestiging dat al de zaken die we in de loop van de jaren onder handen hebben gehad, een beetje hebben bijgedragen aan het culturele klimaat van onze stad. Wel moet nadrukkelijk gezegd worden dat al die zaken die we in de loop van de jaren een zetje hebben mogen geven altijd hun beslag kregen in samenwerking met anderen. In de Abdijkerk  was dat een hele stoet enthousiaste vrijwilligers waarbij nooit mijn vriend en collega Vincent Hildebrandt ontbrak. Iemand zonder wie de verrichtingen binnen het Haags Orgel Kontakt eenvoudig ondenkbaar zouden zijn was de beminnelijke orgelorganisator Pieter Baak. Op de avond van 19 november was hij zo attent om behalve al de stiekeme voorbereidingen die hij mede op zijn geweten had, ook nog een prachtige fotorapportage te maken. Daardoor werden al die verrassende momenten meteen vastgelegd voor later. Sluitsteen in dit verhaal is mijn lieve echtgenote Marian die mij vanwege al mijn drukke opgewonden standjes natuurlijk talloze malen heeft moeten corrigeren, maar me niettemin alle ruimte gaf om me te wijden aan de zaken waarvan ze wist dat ik deze belangrijk vond. Het lintje slaapt daarom tussen ons in.