Politiek correct

Datum: donderdag 09 december 2021

Binnen het beschaafde wereldje waarin wij opgegroeid zijn is ons een zekere vorm van fatsoen aangeleerd. We hebben geleerd met twee woorden te spreken, netjes de telefoon op te pakken en niet te praten met volle mond. Met deze uiterlijke teken van gedrag probeerden onze ouders ons vast  te laten wennen aan het feit dat binnen het milieu waarin wij later naar alle waarschijnlijkheid terecht zouden komen, nu eenmaal wetten golden voor de omgang met elkaar.

Soms is dat even wennen.Toen mijn neef Arnold voor het eerst van zijn leven met een aantal zakenpartners aan de dis moest werd hem - culinaire maagd - gevraagd wat hij bij zijn aardappelen voor een drankje wenste. Nu had men hem even tevoren als aperitief een sherry ingeschonken en dus gokte hij er maar op dat het dan ook maar sherry bij het eten moest zijn. Waarna zijn collega's hem liefdevol op een ander idee brachten.

Diplomaten die ver van huis vandaan met andere mogendheden aan de onderhandelingstafel moeten, worden doorgaans op straffe wijze geïnstrueerd over de manier waarop men in andere landen met elkaar omgaat. Die gewoonten kunnen immers knap verschillen met die van thuis. De ruime variëteit in de manieren waarop mensen tegenwoordig omgaan met elkaar dwingt velen van ons om ons te lieren spiegelen aan elkaar zodat we elkaar niet onnodig belasten of eventueel beledigen. In zo'n min of meer geforceerde levenshouding trekken veel goede bedoelingen samen op met wat ik 'marionettengedrag' zou willen noemen. Het is net of iemand anders aan de touwtjes trekt. Deze wat bangige manier van leven zijn we gaan bestempelen als een vorm van 'politieke correctheid' een term die ooit binnen het politieke en academische circuit is ontstaan maar tegenwoordig toch vooral staat voor hen die het braafste jochie van de klas willen zijn. De term heeft een onderdanig trekje waarvan niet ieder houdt. Ik tenminste niet.

Ook in de kerk is een soort van politiek correct denken aan het ontstaan. Het pernamente verwijt dat de cultuur van de Kerk naast het leven van alledag zou staan trekken we ons zo aan dat we niet weten hoe  we het elkaar naar de zin moeten maken. Dus maken we het permanent gezellig en delen we bij iedere feestdag hapjes en drankjes uit. Als jongelui in de kerk willen trouwen vragen we hen of de muziek pop, jazz of hard metal moet zijn.
Nu een aantal land- en stadgenoten de gewoonte ontwikkeld heeft om slechts tijdens de kerstavond de kerk van binnen te komen bekijken betekent dat ieder jaar voor veel geestelijkheid altijd veel opwinding. Dus wordt geen moeite gespaard om de kerstgelovigen zich zo comfortabel mogelijk te laten voelen. Het betekent dat er bladen chocolademelk bij binnenkomst en glazen Glühwein bij het uitgaan staan en natuurijk loopt de ouderling van dienst met een kerstmuts op.

Nieuwste ontwikkeling in dezen is de kerstviering voor de kinderen. Hierbij ligt de kennis van de kerstliederen bij de ouders onder schot. Voor deze generatie is zelfs het jaarlijkse kerkbezoek tijdens de kerstnacht al niet meer aan de orde. Hoe benaderen we hen als je hen zo graag aan de kudde zou willen toevoegen? Welnu, door het hen vooral niét te lastig te maken en door hen voorál niet te shockeren of te blameren. Daarom wordt het aantal liedjes tijdens de kinderviering teruggebracht tot slechts een stuk of vijf. Ieder jaar dezelfde. Dan kunnen ze ieder jaar weer een liedje oefenen.

Zou dat nu ook niet anders kunnen?