Vakantie en de kerk

Datum: woensdag 31 juli 2013

Iedereen heeft zijn eigen motieven om zo nu en dan eens op vakantie te gaan. Kranten vullen in deze slappe nieuwstijd hele kolommen met overpeinzingen over of je dat nu wél of niet zou moeten doen. Trend op het ogenblik is om de vakantie dichtbij, liefst in eigen land, te verkiezen boven verre reizen. Het is dus niet meer vanzelfsprekend dat de spreekwoordelijke 'verre reizen'  noodzakelijk zijn om 'veel te kunnen verhalen'. Het is absoluut waar dat ons eigen land een ongelooflijk mooi aanbod heeft op het gebied van prachtige vakantieplekken maar ik kan me ook heel goed voorstellen dat mensen desondanks wat verder weg willen, doodeenvoudig om zich wat beter te kunnen losmaken van hun thuiscultuur. Het is maar hoe gevoelig je daarvoor bent. Persoonlijk kom ik liever ook geen C1000's tegen op vakantie of brillenwinkels van Pearle, hoe nuttig die ook allemaal zijn. Ik ben iemand die graag snoept van ons thuisland maar voor échte vakantie toch ook graag één of meer grenzen passeert.

Als het tot je takenpakket hoort om wekelijks in de kerk te zitten (zo gaat dat nu eenmaal met organisten) kun je er voor kiezen om dat in het buitenland vooral even niét te doen. Ik ben echter iemand die in zo'n geval  graag 's zondagsmorgens een kerkje opzoekt. Het is niet zo zeer de geestelijke behoefte die hier een rol speelt maar meer mijn kerkmuzikale nieuwsgierigheid die zich op de hoogte wil stellen van wat er allemaal gebeurt in zo'n kerk op zondagmorgen. Door-de-weekse bezoekjes maken je immers op dat punt meestal niet veel wijzer. De inkijk bij een Frans dorpskerkje op zondagmorgen heeft me soms leukere ervaringen opgeleverd dan een bezoek aan menig Gotische kathedraal. Niets is zo aardig om te snuffelen aan de kerkmuzikale praktijk op een paar honderd kilometer van je huis vandaan. Soms put je er inspiratie uit maar het gebeurt ook dat je blij bent weer eens gehoord te hebben hoe het in ieder geval niét moet.

Voor mij roept de service die een groot christelijk dagblad aan haar abonnees verleent door gegevens over vakantiekerkdiensten in het buitenland te verstrekken wat dubbele gevoelens op. Het is prima om aan je klanten te vertellen waar in Boedapest of Rome een bepaalde kerk staat maar ik ijs ervan als die service gericht blijkt te zijn op het bijwonen van een vooral Nederlandse kerkdienst waar een eveneens vakantievierende Nederlandse emeritus in zijn colbertje wat staat  te schnabbelen. Ik zeg hopelijk niets verkeerds als ik beweer dat dit nu het laatste is waarop ik tijdens mijn vakantie zit te wachten. In plaats van die recht in de leer staande  Hollandse bijeenkomsten kies ik liever voor de liturgische snuisterijen binnen alle andere kerkgebouwen waarover je in zo'n stad haast struikelt.  C1000, de brillenwinkel en de Nederlandse dominees komen thuis wel weer.