Foto

Datum: donderdag 19 april 2012

Ieder die zich bezig houdt met de geschiedenis van zijn voorvaderen, ontwikkelt daarbij een gezonde dosis nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid die telkens weer aanzet tot verder zoeken om meer te weten te komen over de bronnen van je bestaan. Ik denk dat deze bezigheid een mens een leven lang kan bezighouden en prijs me gelukkig dat ik in vanwege het wegvallen van allerlei verplichtingen wat tijd kan vrijmaken om alle gegevens omtrent mijn voorouders op een rijtje te zetten.
Ofschoon het karwei nog lang niet geklaard is ben ik eigenlijk best tevreden over de mate waarop we inzicht hebben gekregen in het leven van de Lemckerts uit de voorgaande eeuwen. Eén ding zat me altijd nog dwars: Van mijn overgrootvader die leefde van 1819 tot 1884 was geen enkele foto bekend. Nu was de negentiende eeuw ook nog geen periode waarop mensen massaal naar de fotograaf stapten om met het gezin op de kiek te gaan maar rond de jaren tachtig van die eeuw was de fotografie de fase van de toverkunst toch wel zo'n beetje voorbij. Bovendien was Hendrik Lemckert, want zo heette hij, een redelijk dominant man in het dorp Loosduinen. Hij was behalve succesvol ondernemer notabele in de kerk, zondagsschoolleider, afslager en ook nog dorpsomroeper. Samen met anderen richtte hij in Loosduinen de eerste School met de Bijbel op. Van zo'n man zou toch wel eens een foto gemaakt zijn?
Mijn complete familie heb ik er op ondervraagd. Niemand kon mij echter blij maken, de oudste foto's in hun bezit waren allemaal van een generatie later.
Totdat ik afgelopen week eens in een doos vol met foto's dook die al meer dan twintig jaar in mijn kast staat. Het was de foto-erfenis van tante Alie, de enige zuster van mijn vader, overleden in 1989. Tussen honderden Kodakkiekjes uit de dertiger jaren en allerlei herinneringen aan Rijnreisjes, viste ik plotseling een vergeeld fotootje op van een kloeke, forse man in een lakenjas en met een pet op die zelfbewust de lens in kijkt. Zijn gezicht zou dat van mijn vader geweest kunnen zijn. Hier was geen twijfel mogelijk, ik stond oog in oog met mijn overgrootvader. De foto moet meer dan honderddertig jaar oud zijn want ga maar na: Eerst heeft deze een tijdje in zijn eigen kast gelegen, later bij zijn weduwe die elf jaar na hem overleed. Vervolgens moet de afdruk zijn terechtgekomen zijn bij zijnfoto j.w.h.lemckert 1819.jpg zoon, mijn opa, en nog weer later bij diens weduwe die in 1940 overleed. Tante Alie zal zich vanaf haar trouwen in 1937 over de foto ontfermd hebben tot aan haar dood in 1989. Omdat tante Alie er nooit over gerept heeft dat zij van hem nog een foto bezat ben ik ook nooit op het idee gekomen deze doos eens grondig te onderzoeken. Waarschijnlijk heeft zij zelf niet meer geweten wie die man met die pet op was. Eigenlijk is het dan nog een wonder dat zo'n foto, honderddertig jaar na overlijden telkens in dat doosje is blijven liggen.

De laatste die mijn overgrootvader persoonlijk gekend heeft was mijn opa die 27 jaar was toen zijn vader overleed. Mijn oma, die rond de wisseling van de negentiende en de twintigste eeuw met mijn opa trouwde, kende hem dus ook alleen maar van de verhalen. Het is dan niet zo verwonderlijk dat de kleinkinderen en later de achterkleinkinderen geen parate kennis over de man meer bij zich droegen. Ik ben heel blij met het portret van deze man die honderdvijfentwintig jaar vóór mij de Lemckerts in Loosduinen vertegenwoordigde.