Meerkoet

Datum: woensdag 23 februari 2011

Tot mijn grote verbazing pas ik beter in dit politieke bestel dan ik zelf wel eens voor mogelijk heb gehouden. Dat heeft weinig te maken met mannen zoals Geert Wilders maar des te meer met de vrouw die Marianne Thieme heet. Omdat ik niet zoveel met belangenpartijen heb stem ik niet op haar maar haar compassie voor alles wat met dieren en dierenleed te maken heeft spreekt me wel aan.
Als kind was ik altijd al met dieren bezig. Duiven, konijnen, kippen, hamsters, we hebben ze allemaal gehad achter ons huis. Als gevoelig jongetje was ik ook altijd erg met beesten begaan als ze wat mankeerden. Ik herinner me nog het intense verdriet dat ik had toen het paard van onze schillenboer (dat ik altijd verzorgde) op een avond lag te sterven aan een koliekaanval. Soms gebeurde het dat onder mijn konijnen leverbotziekte de kop opstak. Als dat bij jonge konijntjes het geval was maakte ik deze ten dode opgeschreven diertjes zelf af, hetgeen ik echt verschrikkelijk vond. Ooit heb ik in Engeland eens een keer, geheel buiten mijn schuld, een hond doodgereden, dat is me nog lang bijgebleven.
Onlangs maakte ik een schrijnend geval van dierenleed mee. Aan de rand van een klein plaatsje, op een provinciale weg, stond ik op een druk moment in een rijtje te wachten voor het plaatselijke stoplicht. Op de plek waar ik stond waren de weghelften gescheiden door een betrekkelijk hoge stoep van een meter breed en honderd meter lang.
Plots schoot uit de slootkant een stel meerkoeten te voorschijn. Ze zaten (misschien vanwege hun bedoelingen om te paren?) achter elkaar aan. De voorste sprong de weg over en belandde op de stoep in het midden waarlangs aan beide zijden auto's reden. Het beest was volkomen in paniek, wist zich geen raad en vloog op een kwaad moment van de stoep af, de weg op. Waarna hij vrijwel onmiddellijk werd aangereden door een auto. Hevig fladderend bleef het op de weg liggen, zich tot het uiterste inspannend om van de weg af te komen. Hetgeen niet lukte.
Op zo'n moment zit je luid roepend in je auto terwijl het drama zich vóór je ogen voltrekt. Gelukkig voor het beest werd hij betrekkelijk snel uit zijn lijden verlost door opeenvolgende auto's die hem definitief naar het vogelhemelrijk hielpen door hem voluit te overrijden. De partner van het stomme dier uitzinnig roepend achterlatend aan de rand van de weg. Ik heb nog de volkomen ontredderde blik van het beest op mijn netvlies als ik er aan denk.
Ik begrijp dat dit soort dingen honderden keren per dag voorkomt en dat het de tol is die het dierenrijk betaalt voor onze materialistische ambitie om ons snel te kunnen verplaatsen. Toch kan ik er maar niet aan wennen.
Voor het geval dat u een keer achter mij zit terwijl zich zoiets afspeelt: Graag uw voetje bij de rem.

Ik rem ook voor dieren!