Genieten

Datum: maandag 31 januari 2011

Toen Marian en ik, alweer meer dan dertien jaar geleden, afscheid namen van ons laatste bedrijf aan Ursulaland kwamen veel klanten ons nog een bloemetje en een kusje geven. Steevast daaraan verbonden klonk de wens dat we nu vooral maar moesten gaan genieten ! Wij namen deze goedbedoelde adviezen integer glimlachend in ontvangst maar hadden tegelijkertijd iets anders in gedachten. Niet voor niets hadden we kort daarvoor onze relaties en vrienden een briefje gestuurd waarin we meedeelden nu niet stil maar anders hoopten te gaan leven. We voelden er namelijk niets voor om op vijftigjarige leeftijd een soort Zwitserleven te gaan leiden.
Er is iets eigenaardigs aan de hand met het begrip genieten. Genieten is voor mij geen werkwoord maar het beschrijven van een situatie die jou om één of andere reden welgevallig is of was. Je kunt (meestal terugziend) zeggen dat je genoten hebt van een glas wijn of van een gezellig weekend. Meer in algemene zin kun je van je kleinkinderen genieten of van het feit dat je gezond bent. Zodra je echter het woord genieten gaat toepassen op iets dat je van plan bent te gaan doen, is er iets krampachtigs aan de hand. Genieten doe je namelijk niet op commando. Toch dwingt je omgeving, geholpen door de commercie, je om het woord genieten als opdracht op te vatten. Ik pas daarvoor.
Onze maatschappij is in consumptieve zin doorgeschoten en probeert met veel communicatief geweld ons wijs te maken dat je, zodra de grijze haren zich aandienen, recht hebt op rust en reizen. Met alle respect voor hetgeen mijn soortgenoten tijdens hun werkzame leven allemaal gepresteerd hebben, heb ik daar zo mijn twijfels over. Natuurlijk beschouw ook ik het als een zegen dat we tijdens het ouderen iets ontzien worden en financieel een ruggesteuntje krijgen zodat we ook aan andere dingen toekomen in ons leven maar het gaat me veels te ver om dan pontificaal op mijn gat te gaan zitten en alle anderen het maar te laten uitzoeken. Ik begrijp dat ik over twintig jaar, als ik dan nog in leven zou zijn, minder dan nu in staat zal zijn om een rondreis door Zuid Amerika te maken maar dat is voor mij nog geen argument om het dan ook maar te gaan doen. Ik koester de hoop dat later mijn leven ook zinvol geweest zal zijn als ik die reis niet gemaakt heb.
Nog even en we zullen er allemaal weer getuigen van zijn dat hele volksstammen onder veel stress en oplopende spanningen hun comfortabele woning verlaten om zwetend en puffend te gaan genieten van alle mogelijke soorten reizen naar de meest veraf gelegen gebieden. Of van een verblijf in een veel te dure Franse bungalow waarvan het comfort nog maar net reikt aan dat van de garage thuis. Zelfs met mijn bescheiden reiservaring, heb ik teveel onplezierige herinneringen aan oncomfortabele toestanden en voorspelbare rondritten langs de equivalenten van Marken en Volendam. Ik sla dus de reispagina's in mijn krant met een gerust geweten over en geniet iedere dag van mijn gevarieerde leventje thuis. Kan ik aanbevelen.