Afscheid

Datum: vrijdag 04 september 2009

Dertien jaar lang hebben wij een lappenpoesje in huis gehad die Teuntje heette. Naarmate haar jaren vorderden, werd haar beweeglijkheid minder. Zoiets gaat stapje voor stapje. Wonend in een appartement op de eerste etage, troffen we Teuntje op zekere morgen luid mauwend op het platje onder ons balkon aan. Ze kon de sprong naar boven -normaal geen enkel probleem- niet meer maken. Twee keer hebben we haar met behulp van een trapje naar boven gehaald. Daarna wist ze dat die sprong er niet meer in zat en was ze zo verstandig de afdaling ook niet meer te maken zodat de schande om te moeten worden geholpen, haar bespaard bleef. Ze bleef er verder even vrolijk onder, aan niets konden we merken dat ze aan een onmiskenbare aftakeling begonnen was.
Soms kunnen mensen van dieren nog wat leren. Daarom zijn we onlangs bij de jaarlijkse opruimbeurt van ons woonhuis maar eens extra kritisch langs de kasten van ons huis gelopen. Een mens schraapt zijn leven lang spullen bij elkaar waarmee hij ooit nog eens ‘iets wil doen'. Althans zo ging dat bij mij. Met het optimisme van iemand die honderdvijftig jaar oud meende te worden heb ik in de loop van veertig jaar dozen vol materiaal in huis gehaald dat mij belangrijk genoeg leek om me nog eens in te verdiepen. Om me vervolgens weer in één of ander avontuur te storten dat mij -soms jarenlang- volledig opeiste.
Langzaam, uiterst langzaam, ontstond  het inzicht dat het wel eens zo zou kunnen zijn dat al die projectjes die ik in mijn hoofd heb waarschijnlijk nooit uitgevoerd zullen worden. Iedere dag dienen zich immers weer nieuwe zaken aan die om aandacht vragen. Op den duur kunnen al die wachtende en om afwikkeling smachtende dossiers een belasting gaan vormen, daarom zijn we nu voorzichtig aan de afdaling naar de realiteit begonnen.
Prioriteit nummer één is  om al het materiaal dat ons teveel is voorlopig op de goede plek terecht te doen komen. Daarom zijn we blij dat ons zakelijk archief naar de kelders van het Haags gemeentearchief kan zodat latere generaties nog eens kunnen snuffelen aan de manier waarop de Lemckert-dynastie ooit haar zaken behartigde. Volgende stap is om de voorraad te diepgaande vakliteratuur op de boekenplank te doen belanden van hem of haar die daar meer mee kan dan ik. Gisteren zijn een paar dozen bladmuziek van de plank genomen en verscheept naar de studieruimte van iemand die aan die muziek volledig recht kan doen.

Zo'n afscheid van je spulletjes is natuurlijk een confrontatie met de beperkingen van een mensenleven. Echt nieuws is dat natuurlijk ook niet. De ruimte die na zo'n schifting ontstaat werkt echter als balsem op de wonde van dit afscheid. We hopen nog tot in lengten van jaren verder te kunnen met alles dat gelukkig nog overgebleven is.