Troep

Datum: vrijdag 07 augustus 2009

Terwijl ik mijn fiets uit het schuurtje haal moet ik mijn best doen om niet met mijn voorwiel allerlei stapeltjes troep om te stoten. Dit keer gaat het nog net goed maar niet zelden heb ik weer het nodige op te stapelen voordat ik de deur weer dicht krijg. Onze fietsenbox is de verzamelplaats van een gevarieerde reeks goederen die we niet nu maar pas over drie jaar bij de asbak zetten. Volgens een ongeschreven wet hebben veel afgedankte spullen bij ons in huis nog recht op een soort incubatietijd, een periode die moet doen geloven dat de afgedankte rekjes, de verouderde computeronderdelen en een buiten gebruik geraakte kattenbak ooit nog eens gebruikt zullen worden. De werkelijkheid is dat hun historie altijd onverbiddelijk eindigt in de ovens van Rijnmond, hoe zonde we dat ook eigenlijk vinden.
Sinds we geen kast van een herenhuis meer bewonen, heeft dat proces zich talloze malen voorgedaan. Het begon met de kinderwagen, de box en het overtollige speelgoed van de kinderen en eindigde met de laatste attributen uit onze zaak. Je weet nog de prijs die je ooit voor iets betaald hebt en zet die na gebruik dus weg voor later. Een later dat er nooit meer komt. Voor sommige goederen is nog een kringloopwinkel te vinden maar lang niet alles komt daarvoor in aanmerking. Het eind van het verhaal is een al of niet terechte portie spijt als je tijdens een moedige bui je ooit voor veel geld verworven bezittingen naar de vuilstort rijdt.
Nu heb ik echter een briljant idee. Als we nu al die schuurtjes en diepe kasten nu eens allemaal in één keer leeg maakten en al deze lampenrekjes, fietspompjes en transformators vervolgens gezamenlijk inleverden bij een gemeentelijk wijkdepot. Zeg maar een kringloopwinkel van het tweede niveau. Daar werken een paar mensen die vroeger onder Melkert vielen. Zij rekenen voor de aanlevering een prijs aan al naar het volume van het ingeleverde. Met de faktuur in de hand mag je vervolgens later weer eens zo'n fietspomp op komen halen als daar behoefte aan is. Natuurlijk gooien ze na twintig dezelfde transformators de eenentwintigste gewoon bij het grootvuil, maar daar lijdt mijn ziel dan niet meer onder. Iedereen mag dus op momenten (die meestal nooit komen) zijn nooit gebruikte plantenschepje of tuinfakkel weer op komen halen. Als de jouwe er niet meer ligt dan is er wel immers wel één uit de voorraad van je buurvrouw.
Het gevolg is dat we onze duurbetaalde huizen weer kunnen gaan gebruiken voor het doel waarvoor ze gebouwd zijn: om te bewonen. En niet voor de opslag van een onoverzienlijke voorraad afval.
Ik schrijf vandaag nog een brief naar de burgemeester.....