Zielepietjes

Datum: maandag 04 december 2006

‘Kijk, het zijn hier allemaal ouwe mensen' hoorde ik hem nog nét tegen haar zeggen.
De woorden waren afkomstig van een ongeveer twintigjarige knul die samen met zijn vriendin op rollerskates over het plaveisel van de Scheveningse boulevard heen vloog. Ik liet me daar betrappen samen met een vet harinkje dat ik me zelf maar eens gegund had omdat ik zoëven in de Keizerstraat een karweitje had gedaan.
Hoewel ik de opmerking niet als een compliment beschouwde moest ik de skaterende jongeman wel gelijk geven. Als je rond het middaguur Scheveningen aandoet tref je er uitsluitend mensen van middelbare leeftijd en ouder. De fanatieksten onder hen liggen op de terrasjes hun verschrompelde huid van een extra looilaag te voorzien, de rest loopt achter de gezette buik aan wat naar het strand te kijken of zit op een bankje een hamburger te eten. Behalve de lawaaierige strandtenten die voor de lege stoelen nogal luide muziek produceren, doet niets vermoeden dat hier op andere momenten van de dag problemen met jongeren en alcohol zijn.

Van een volstrekt andere orde was het decor waarin ik enkele uren eerder gefigureerd had. Dat was de wachtruimte van de polikliniek van het ziekenhuis Leyenburg waar ik even langs moest. Ook daar zie je veel oude mensen.Omdat de ruimte tevens als entree van een aantal afdelingen fungeert, is het er net zo'n dorpsplein waar allerlei figuren passeren. Rennende, altijd haastige verpleegsters, deftige doktoren die door de gangen schrijden en massa's dwalende mensen. Het ziekenhuis kent namelijk een ingenieus wegwijzersysteem waarbinnen de verschillende afdelingen genummerd zijn. Het duurt even voor je er achter bent hoe zoiets nu precies werkt. Dat geldt eveneens voor het nummerapparaat bij de balie. Wachtenden worden geacht een nummertje te trekken doch dat wordt nergens aangegeven. Een groep van zeker dertig mensen zit met zwijgzame nieuwsgierigheid toe te kijken hoe lang het duurt eer de laatstbinnengekomene doorheeft hoe het systeem werkt. Zo'n groep genummerde wachtenden biedt een hoop variatie. Natuurlijk zijn daar de sombere zwijgers, zuchtend wachtend op de tringel voor hun beurt. Daartegenover staan de kwinkslagers, mensen die de stilte altijd proberen te doorbreken met iets olijks, hetgeen hen zelden lukt. Voor mij geldt als extra aantrekkelijkheid tijdens het wachten dat ik na jaren mijn klanten van vroeger weer terugzie. Omdat niemand mij meer herkent, zit ik hen allemaal op mijn gemakje te bekijken. Trotse mannen en kritische vrouwen, cliënten die vroeger dik in hun pretenties zaten, zie ik hier érg veel ouder en vooral ook minder aanmatigend hun wensen voorleggen aan de juffrouw achter de toonbank. Het is eigenlijk best sneu om te zien hoe sterke kerels en bazige tantes in doktershanden zijn beland en als gevolg daarvan in treurige zielepietjes zijn veranderd.

Toen ik 's avonds de film van de dag nog eens terug draaide, bedacht ik dat je beter met een harinkje in de hand, dan als stumperd in een ziekenhuis betrapt kunt worden. Er zijn ook leuke manieren van oud worden. Ik vrees dat je zoiets aan een skaterende knul nog niet kunt uitleggen.