Harnas

Datum: dinsdag 25 november 2008

HARNAS.

Toen ik onlangs tijdens een beschouwend moment het leven van mijn voorvaderen nog eens naliep, ontdekte ik dat al mijn vijf groot- en overgrootvaders, dus tot diep in de achttiende eeuw, ooit in het harnas zijn gestorven. Mijn vader was de enige uitzondering, hem hebben we op vijfentachtige leeftijd naar huis gestuurd maar als het aan hem gelegen had was ook hij pas bij zijn dood op zijn eenennegentigste gestopt.
Sinds Drees in de vorige eeuw een stokje stak voor de noodzaak om al te lang te moeten werken, heeft het denken over dit onderwerp een duikeling van honderdtachtig graden gemaakt. Vanuit een bescherming om misstanden te voorkomen werd pensioen iets waar je zo snel mogelijk naar moest streven. Als gevolg daarvan werden kort geleden mensen vanaf midden vijftig reeds als als bejaard beschouwd. Dat tij begint iets te keren maar ik ken nog steeds te veel leeftijdgenoten wiens leven voor het grootste gedeelte uit recreëren bestaat. Eerlijk gezegd moet ik daar niet aan denken. Je hoeft toch echt geen calvinist te zijn om het plezierig te vinden om ook als je de zestig bent gepasseerd iets te mogen betekenen in de maatschappij. Voor wie daar oog voor heeft is er nog veel te doen, bovendien houdt het de geest lenig en het lichaam fit. Het is een veel verbreid misverstand dat nietsdoen als je gepensioneerd thuis zit ook maar enigszins te vergelijken is met het gevoel dat een werkende heeft als hij vakantie heeft. Ontspanning wordt pas ervaren als daar ook inspanning tegenover staat. Nu we een tijd tegemoet gaan waarin er mogelijk om economische redenen wat langer gewerkt zal moèten worden, hoop ik dat de maatschappij wat minder spastisch over dit onderwerp zal gaan denken.
Als u de kans krijgt moet u de film young@heart eens gaan zien die op het ogenblik overal draait. De film gaat over een groep hoogbejaarde Amerikanen die met elkaar een modern muziekgezelschap vormen dat tot in Europa toe optreedt. Het is een verrukking om te zien hoe die tachtigers zich uitsloven om soul, pop en zelfs rock and roll op een overtuigende manier voor het voetlicht te brengen. Als je aldus rappend de eindstreep mag halen, moet het niet erg zijn om alsnog in het harnas te sterven.