Nadeel

Datum: woensdag 21 november 2007

Mijn dagelijkse portie hersengymnastiek zit er weer op. Ofschoon ik de dag doorgaans begin door nog slechts beperkt gebruik te maken van mijn enigszins verstijfde ledematen, zijn alle hoeken van mijn geest 's morgens om half negen al helemaal klaar wakker. Niet altijd is het even prettig om wakker te worden boven de krant. Nog maar net uit dromenland ontwaakt word je op je nuchtere maag al weer geconfronteerd met alle schaafplekken van onze aarde. Binnen de achtenveertigduizend kilometers omtrek van die beschadigde aardbol verbergt zich meer leed dan mijn gebutste ziel soms aankan. Er zijn dan ook wel dagen dat ik mijn tabloid (wat zijn we daar trouwens snel aan gewend geraakt!) nog maar even wegleg. Soms moet je jezelf wel eens even ontzien.
Van een heel ander niveau is het nieuws dat we tussendoor op onze radiozenders toegevoegd krijgen. Terwijl we net nog naar Mahler geluisterd hebben kondigt een met naam en toenaam genoemde nieuwslezer ons aan dat er vorig jaar vierhonderdduizend kippen minder geslacht zijn dan vorig jaar of dat de coloradokever, vroeger dan anders, alweer aan het paren is. Berichtjes die een krant in de verloren hoekjes plaatst, liefst in een heel klein lettertje, worden tijdens nieuwsbulletins opgeblazen tot wereldnieuws. Ik krijg toch sterk de indruk dat men bij de redactie van de NOS zich soms handenwringend afvraagt wat ze nu nog tot nieuws kunnen verheffen.
Nog erger wordt het als 's avonds om acht uur het NOS-journaal bekeken moet worden. Die gewoonte zit er al zoveel jaren in dat je er niet zo gauw van afstapt. Dus zit ik als zovelen iedere avond braaf met mijn kopje koffie in de ene- en een speculaasje in de andere hand, te kijken naar hetgeen de staf van de journaalredactie voor mij als nieuws heeft uitgekozen. De weg voert meestal naar binnenbrandjes rond het Binnenhof opgestookt door media-geile kamerleden. Een lekkere buitenbrand gaat er trouwens ook altijd graag in, iedere fik van enig formaat hebben we op de buis reeds op zijn meest spannende momenten mogen volgen. Vervolgens zoemt de camera richting verre landen waar de bevolking elkaar op de één of andere manier naar het leven staat. Ondanks alle goedbedoelde pogingen lukt het de redactie zelden om mij de essentie uit dit soort nieuws over te brengen. Ik zit dus verbijsterd te kijken naar beelden waar ik niets van snap en dus alleen maar bijdragen aan een dikkere laag eelt op mijn ziel. Als ik soms écht iets wil weten zap ik iets vroeger op de avond naar het Jeugdjournaal waar presentatoren Pepijn Crone en Milouska Meulens soms wél kans zien om mij de teneur van het nieuws uit te leggen. Waar weer tegenover staat dat Pepijn met zijn mooie krullen toch niet een personality is zoals de soms heerlijk hakkelende Philip Freriks. En Milouska Meulens mag een Curaçaose beauty zijn, ze kan toch niet op tegen de oogverblindende schoonheid van Sacha de Boer die inmiddels al weer enkele jaren alle nieuwskijkende mannen op een heel speciale manier bij de les houdt. Zo heeft ieder nadeel ook weer zijn voordeel.