Tom tom

Datum: donderdag 11 oktober 2007

 

Gisteren is tie dan gekomen, de Tom Tom. Een gewillig meisje van de ANWB-winkel, vlakbij ons in het winkelcentrum, stopte de doos met de felbegeerde inhoud keurig in zo'n felgele zak van de ANWB nadat ze mij eerder niets over het apparaat had kunnen vertellen. Techniek was duidelijk haar kopje thee niet, bij de eerste de beste vraag begon ze zenuwachtig de folder te lezen. Ik heb haar verder ook maar niet lastiggevallen; ze hoefde me ook echt niet meer te overtuigen. Dat de aankoop een keer zou gaan plaatsvinden stond al enige tijd vast, het was nog maar een kwestie van tijd.

Ik vraag me wel eens af hoe we ons eerder in ons leven beholpen hebben. Misschien waren we vroeger assertiever door wat meer uit de auto te stappen om de weg te vragen. Misschien reisden we ook wel minder. In ieder geval hebben wij de laatste tijd allerlei rampen beleefd. Keurig uitgedraaide routebeschrijvingen van de ANWB (op zich een reuze vooruitgang) leden schipbreuk op het moment dat we ergens één afslag misten. De kryptische taal die dat soort routeplanners doorgaans uitslaat schreeuwt om misverstanden. Grote uitbarstingen van toorn en nauwelijks beheersbare huwelijkscrises waren het gevolg. Toen we afgelopen zaterdag op stap gingen om onze dochter in Haarlem te bezoeken en daar vanwege gemiste afslagen en spontane files nooit zijn aangekomen, viel de beslissing. Onze spaarpot werd omgedraaid, bezuinigingen werden overwogen en de tocht naar de ANWB-winkel werd gemaakt. De prijs is tenslotte al weer heel wat vriendelijker dan die ooit was.

Het moment van aankoop viel wat ongelukkig samen met het lezen van de recensie over het boek van Benjamin Barber dat een vrolijke naam draagt: ‘De infantiele consument'. (Trouw 10 oktober). Barber stelt in zijn bij Ambo verschenen boek dat de consument als een kind achter zijn impulsieve wensen aanholt. Omdat mensen alles wat ze nodig hebben reeds bezitten, praten producenten hen nieuwe behoeftes aan. Barber legt de neurose om steeds weer nieuwe speeltje aan te schaffen pijnlijk bloot met de stelling dat niemand het zou pikken als ons vanuit allerlei reclamehoeken we zouden worden bestookt met de promotie van Jezus of Boeddha, maar dat we het ons allemaal laten welgevallen als het om een trendy soort kleding of lekkere chocola gaat. En die chocola doet me weer denken aan die dertig jaar dat ik me in onze eigen winkel heb lopen verbazen aan de nonchalante manier waarop mijn eigen klanten de hele dag volstrekt overbodige vreterij in huis liepen te halen. Vaak heb ik de verzuchting geslaakt dat ik al lang failliet zou zijn geweest als mijn klanten het zelfde koopgedrag zouden hebben dat ik zelf prefereerde. Nog steeds loop ik door de stad met de gelukkige gedachte dat ik alle troep die ik om me heen heb, allemaal niet nodig heb. Ik vermoed dan ook dat goed uitkomen met je geld geen kwestie is van inkomen vergroten maar het beheersbaar houden van je uitgaven.

Enfin, met de Tom Tom zijn we voor schut gegaan. Weliswaar moet het ding nog uit de doos (zoiets kan soms weken duren) maar de kogel is in ieder geval door de kerk. Gelukkig moeten we dit week-end de stad uit zodat we ons product van infantiel consumentisme in alle rust kunnen uitproberen.