Tijd (2)

Datum: donderdag 04 oktober 2007

Tijd blijkt een kwetsbaar bezit, zo stelden we gisteren vast. We krijgen in toenemende mate de gelegenheid krijgen om bij anderen in te breken maar worden daardoor zelf ook kwetsbaarder. We hebben in onze opvoeding wél meegekregen dat het niet gepast is om zomaar onaangekondigd bij iedereen aan te gaan staan bellen maar zien er niet tegenop om de minister (of diens departement) per e-mail de huid vol te schelden. Behalve dat je wat met filters kunt werken zijn er eigenlijk geen mogelijkheden om je hiertegen te wapenen. Enige en meest doeltreffende maatregel zou zijn om je van iedere vorm van digitale communicatie te distantiëren, mij gaat dat echter te ver.
Zou het nog te billijken zijn dat de gewone burger vanwege al deze omstandigheden tegen een tijdsprobleem aanloopt, ook op macro-schaal lijken de brutaalsten in staat om agenda's van politici en overheidsinstanties op grove wijze te frustreren.
Aktievoerders die tegen het kappen van een bosje of het aanleggen van een snelweg zijn, zien kans om met de wet in de hand reeds volledig uitgekristalliseerde overheidsplannen nog enkele jaren uitgesteld te krijgen.
Op het moment dat een in Somalië geboren politica, nog maar net bekomen van een tijdrovende en heftig politieke rel plotseling besluit om weer vanuit Amerika naar Nederland terug te keren, gooit ze het tijdsschema om van de minister onder wiens verantwoordelijkheid dit soort incidenten valt. De consequentie hiervan is dat bescheidener burgers, die keurig op hun beurt aan het wachten waren over een ministeriële uitspraak, weer in de wachtkamer gezet zijn.
Dezelfde onredelijkheid die ik ervaar als ADHD-achtige types in mijn omgeving telkens mijn aandacht en dus mijn tijd opeisen, komt op giga-schaal voor binnen al de denominaties op het maatschappelijke veld. Het zou een zegen zijn als mensen geleerd werd om in het openbaar behalve niet meer uit hun neus te peuteren of winden te laten, ook niet meer op onwelvoeglijke wijze in het privé-leven van anderen binnen te dringen.
Intussen leeft het gros van de mensheid er in dit opzicht er maar wat kritiekloos op los. Ze laten zich van de eerste stap uit bed tot het moment dat ze 's avonds laat gapend hun TV uitzetten, voortstuwen op de golven van de willekeur. Niet zijzelf maar anderen bepalen hoe hun dag er telkens weer uitziet. In dezelfde geest schudden zij iedere maand hun portemonnee leeg op gezag van wat banale behoeften en de reclame hen ingeven. Maar dat is een ander verhaal....